Geceleri yıldızların altında dolaşırken, gün ışığını bir sır gibi sakladı. Var olan her şeyi parçalara ayırdı, sonra yeniden bir araya getirdi; ama bir türlü tamamlayamadı. Sonsuzluğun kıyısına kadar yürüdü…
Geceleri yıldızların altında dolaşırken, gün ışığını bir sır gibi sakladı. Var olan her şeyi parçalara ayırdı, sonra yeniden bir araya getirdi; ama bir türlü tamamlayamadı. Sonsuzluğun kıyısına kadar yürüdü, dokunamadan geri döndü. Umudun son kırıntılarını da yakıp kül etti, belki de kurtulmak için. Evrenin kitabını baştan yazdı, sayfalarını yırttı, sonra yeniden yazdı. Rüzgârı toprağa gömdü, ışığı boğdu, gündüzleri yıldızlara tırmandı. Ama hep bir şey eksik kaldı: hiç seslenmediği o yer, o an, o söz.
