Ece’nin yüreği, sevgiye öyle açtı ki kendini, her zerresiyle inandı aşkın sonsuzluğuna. Oysa karşılığında bulduğu, yalnızca kırık hayaller ve derin bir ihanet oldu. Peki, bu masum kalp kimi sevmişti gerçekten?…
Ece’nin yüreği, sevgiye öyle açtı ki kendini, her zerresiyle inandı aşkın sonsuzluğuna. Oysa karşılığında bulduğu, yalnızca kırık hayaller ve derin bir ihanet oldu. Peki, bu masum kalp kimi sevmişti gerçekten? Ve kimdi ona bu acıyı yaşatan? Sevgi, Ece için bir çiçek gibi açar, bir ağaç gibi kök salar, gökyüzünde bulut olur, güneşe dönüşürdü. Güneş batınca da korkmazdı karanlıktan; yıldız olur, ay olurdu. Gece ne kadar uzun sürerse sürsün, aydınlık her zaman geri gelirdi. Bazen ışık, bazen gölge… Önemli olan, hangisinin daha ağır bastığı değil, kendi varlığının farkına varmaktı. Kimdi o? Nereden gelip nereye gidiyordu? Bu sorular, zihninin tuzaklarına düşmeden cevaplanmalıydı. Yenilgi kolaydır. O zaman esir bir kuş olursun, kanatlarını unutursun. Kendi zihninin avcısı olup, özgür ruhunu daracık bir kafese hapseden sensin. Zihnin bu oyunu sever, sen de inanırsın. İnanırsın ki sonunda tükenirsin, o ise var.
