Değirmende karşılaştıklarında, yılların yorgunluğunu taşıyan gözlerle birbirlerine sarıldılar. Hayasta’nın dudaklarından dökülen her kelime, geçmişin tozlu sayfalarını aralıyordu sanki. Ömer’in hıçkırıkları…
Değirmende karşılaştıklarında, yılların yorgunluğunu taşıyan gözlerle birbirlerine sarıldılar. Hayasta’nın dudaklarından dökülen her kelime, geçmişin tozlu sayfalarını aralıyordu sanki. Ömer’in hıçkırıkları, içindeki sızının sesiydi; oysa Hayasta, geçmişin acılarına değil, saf anılarına tutunmak istiyordu. Çocukluklarının o sıcak günlerini hatırladı: Sultan Annesi’nin eğirdiği yünleri Ömer’in top yapıp ona atması, ay ışığında oynadıkları oyunlar, mısır ekmeğine sürülen balın tadını paylaşmaları... Ömer’in gözlerindeki öfke, Hayasta için anlam taşımıyordu. "Senin gibi bir yürek, nasıl olur da kin taşır?" diye düşündü. Fırtınalar ne kadar şiddetli eserse essin, çocukluk sevgisini söküp atamazdı ya. O günlerin izleri, hâlâ içlerinde yaşıyordu.
