Gece yarısı gökyüzüne uzanan bakışlar, sessizliğin içinde kaybolurken yıldızlar birer damla gibi düşer usulca. Şafak sökmeden önceki o ince an, su gülleriyle bezenmiş toprağın kokusu, buharlaşan nemle karışır…
Gece yarısı gökyüzüne uzanan bakışlar, sessizliğin içinde kaybolurken yıldızlar birer damla gibi düşer usulca. Şafak sökmeden önceki o ince an, su gülleriyle bezenmiş toprağın kokusu, buharlaşan nemle karışır. Güneş, mor dağların kucağında doğar, ama o gün hiçbir şey eskisi gibi değildir. Gündüz, sanki bir rüyanın devamıdır; ışık, gölgelerle dans ederken zaman durur. İsmail Ateş’in *Hece Kuşları*, doğanın sessiz dilini, insanın iç hesaplaşmalarını ve kaybolan anların peşindeki yolculuğu anlatıyor. Kısacık sayfalarında derin bir evren barındıran bu roman, sözcüklerin ötesine geçen bir duygu seline davet ediyor.
