Bazen içinden geçen yolun hangi yanı gerçek, hangi yanı hayal olduğunu ayırt etmek zorlaşır. Gün ışığıyla karanlık iç içe geçer, sınırlar belirsizleşir. Güvercinler kanat çırpar ölürken, kelebekler sanki…
Bazen içinden geçen yolun hangi yanı gerçek, hangi yanı hayal olduğunu ayırt etmek zorlaşır. Gün ışığıyla karanlık iç içe geçer, sınırlar belirsizleşir. Güvercinler kanat çırpar ölürken, kelebekler sanki çoğalırmış gibi uçuşur etrafta. Yaşamak mı, yoksa ölmek mi? Hangisi daha yakın, hangisi daha uzak? Ali Saçıkara’nın *Hazire* romanı, bu karmaşık duygunun peşine düşüyor. Kısa ama yoğun sayfalarında, insanın içindeki o muğlaklığı, kaybolmuşluğu ve umudu aynı anda taşıyan bir anlatı sunuyor. Sözcükler, tıpkı kelebek kanatları gibi hafif ama derin izler bırakarak ilerliyor. Düş ile gerçek arasında sallanan bir ruhun hikâyesi, okuru da kendi iç yolculuğuna davet ediyor.
