Yaz akşamlarında tanıdığım baharlar, avuçlarında karanfil, ceplerinde ayna taşırdı. Her yansıma beni biraz daha çıldırtır, tutamadığım anlar mum gibi eriyip giderdi. Son görüşmemizde gözlerin hâlâ o eski…
Yaz akşamlarında tanıdığım baharlar, avuçlarında karanfil, ceplerinde ayna taşırdı. Her yansıma beni biraz daha çıldırtır, tutamadığım anlar mum gibi eriyip giderdi. Son görüşmemizde gözlerin hâlâ o eski parıltıyı taşıyordu; zaten sen her gece, hatta fırtınalı gecelerde bile yanımda olurdun. Oysa şimdi hayallerimiz, ihanetin kara toprağına gömülmüş, solgun birer hatıra. Ve suç, yalnızca senin omuzlarında. Keşke bir köpeğimiz olsaydı, adı Karanfil. Okul bahçelerinde seni bekler, rüyalarımız sonsuz bir mevsim gibi uzardı. Ama bu tüten geceler, her mevsim solup gidecek. Tıpkı seninle geçen o günler gibi.