Edebiyatın doğası ve işlevi üzerine derin bir sorgulama sunan bu çalışma, felsefenin iki dev isminin bakış açılarını mercek altına alıyor. Platon’un, gerçekliği çarpıttıkları gerekçesiyle şairleri ideal…
Edebiyatın doğası ve işlevi üzerine derin bir sorgulama sunan bu çalışma, felsefenin iki dev isminin bakış açılarını mercek altına alıyor. Platon’un, gerçekliği çarpıttıkları gerekçesiyle şairleri ideal devletinden dışlamasıyla başlayan tartışma, Aristoteles’in farklı bir perspektifle yanıt buluyor. Platon’a göre şairler, ancak ilham anlarında erişebildikleri ya da tanrısal bir aracılıkla aktardıkları bilgileri paylaşır; bu da anlattıklarının güvenilirliğini zedeler. Aristoteles ise insanın doğuştan gelen anlatma yetisini vurgulayarak, edebiyatın tarihle ayrıştığı noktayı belirler: Tarih, yaşanmış olanı kaydederken; edebiyat, olası olanı kurgulayarak insanın duygusal ve ahlaki dünyasını şekillendirir. Yazar, bu karşıt görüşleri ustaca harmanlayarak edebiyatın hem bireysel hem de toplumsal işlevine dair çarpıcı bir analiz ortaya koyuyor.
