Darağacının gölgesi salonu kaplamıştı. Maşallah Hoca, gözlerini karşı duvardaki kocaman yazıdan ayırmadan, taş kesilmiş gibi duruyordu: *"Adalet mülkün temelidir."* Tek bir kıpırtı, sırtına inen copun…
Darağacının gölgesi salonu kaplamıştı. Maşallah Hoca, gözlerini karşı duvardaki kocaman yazıdan ayırmadan, taş kesilmiş gibi duruyordu: *"Adalet mülkün temelidir."* Tek bir kıpırtı, sırtına inen copun habercisi olurdu. Uyanık kalmak için parmaklarının arasında sakladığı iğneyi arada bir bacağına batırıyor, bazen de yanındaki Welat’ın koluna hafifçe dokunuyordu. Çünkü Welat, dalıp dalıp gidiyordu. Gözlerini kapamak, o anın dehşetini unutmak istese de, her an tetikte olmak zorundaydılar. İğnenin acısı, uykunun karanlığına karşı tek silahlarıydı.
