Yazmak, sessizliğin içindeki fırtınayı kâğıda döktüğünde başlar. Kelimeler, yüreğinin ağırlığını taşıyamadığın anlarda senin yerine konuşur; gözyaşlarının, kahkahaların, yalnızlığın ve umudun izlerini…
Yazmak, sessizliğin içindeki fırtınayı kâğıda döktüğünde başlar. Kelimeler, yüreğinin ağırlığını taşıyamadığın anlarda senin yerine konuşur; gözyaşlarının, kahkahaların, yalnızlığın ve umudun izlerini satırlara nakşeder. Bazen bir cümle, kırık bir kalbi onarır; bazen de bir şiir, karanlıkta kaybolan ruhlara yol gösterir. Hangi duygu ağır gelirse gelsin, onu yaşamak ve anlamlandırmak cesarettir. Keder de sevinç de insana aittir; önemli olan, ikisini de kucaklayabilmektir. Kalem, senin sesindir. Yazdıkların, belki de yıllar sonra seni hatırlatacak tek şeydir. Her satır, bir nefes alış gibi doğal, bir iç çekiş gibi derindir. Yazarken aslında kendini var edersin; çünkü sözcükler, ruhunun gölgesidir. Ve o gölge, bazen güneşten daha aydınlık olur.