Gecenin karanlığında, bulanık suların dibinde saklı anılar yüzeye çıkmaya çalışıyor. Herkesin birbirine uzanan patikalarında kaybolmuş, yalnızca kendi gölgeleriyle konuşan insanlar var. Acı veren hatıralar…
Gecenin karanlığında, bulanık suların dibinde saklı anılar yüzeye çıkmaya çalışıyor. Herkesin birbirine uzanan patikalarında kaybolmuş, yalnızca kendi gölgeleriyle konuşan insanlar var. Acı veren hatıralar boğazda düğümlenirken, derin kuyuların dibinde daha da karanlık sırlar aranıyor. Akşam pazarlarında, son nefesini veren eşyalar gibi, her şey ucuzlayıp gidiyor. İçimizdeki kayıp parçalar, tabelalarda yazılı olmayan adreslerde kaybolup gidiyor. Her birimiz, kendi halimizden koparılmış, paramparça edilmiş birer yabancıya dönüşüyoruz. Gülhan Meriç’in dizeleri, bu kopuşun ve yalnızlığın izini sürüyor; karanlıkta kaybolanların, derinlerde boğulanların sesini duyuruyor.