Kafkas Cephesi’nin acımasız kışında, bir bayram sabahı kopan hüzünlü ses yankılanır: “Bu garip bayramı esarette geçirdik. İnşallah bir sonraki bayramı zaferle, özgürce kutlarız. Amin...” Hafız Şaban Efendi’nin…
Kafkas Cephesi’nin acımasız kışında, bir bayram sabahı kopan hüzünlü ses yankılanır: “Bu garip bayramı esarette geçirdik. İnşallah bir sonraki bayramı zaferle, özgürce kutlarız. Amin...” Hafız Şaban Efendi’nin satırları, sadece bir askerin değil, binlerce insanın yüreğindeki yangını anlatır. Sarıkamış’ın gölgesinde kalan bu cephede, 200 binden fazla can kaybının yanı sıra, unutulan bir dram daha yaşanır: esaret. 1916’nın ocak ayında Rus taarruzu, Tirebolu’dan Van Gölü’ne uzanan geniş bir coğrafyayı ele geçirir. Kop Dağı eteklerinde esir düşen Trabzonlu bir zabit vekilinin günlüğü, bu karanlık dönemin sessiz tanığıdır. Kısa ama derin izler bırakan bu hikâye, cephe gerisinde kalanların, ailesinden, yurdundan koparılanların acısını gözler önüne serer. Savaşın gölgesinde kaybolanların sesi, sayfalar arasında fısıldar.
