Osmanlı medreselerinde ve sonrasındaki eğitim kurumlarında temel kaynak olarak kullanılan belagat eserleri, uzun yıllar boyunca ilim dünyasında önemli bir yer tutmuştur. Özellikle Sekkâkî’nin *Miftâhu’l-ulûm*…
Osmanlı medreselerinde ve sonrasındaki eğitim kurumlarında temel kaynak olarak kullanılan belagat eserleri, uzun yıllar boyunca ilim dünyasında önemli bir yer tutmuştur. Özellikle Sekkâkî’nin *Miftâhu’l-ulûm* adlı çalışması, Hatîb Kazvînî’nin bu eserin üçüncü bölümünü özetlediği *Telhîsu’l-Miftâh* ve onun en dikkat çekici açıklamalarından biri olan Teftâzânî’nin *el-Mutavvel* (diğer adıyla *el-İsbâh fî şerhi Telhîsi’l-Miftâh*) adlı kitabı, bu alanda öne çıkan eserler arasında yer alır. Kelam ve felsefe ağırlıklı bir belagat anlayışının ürünü olan bu metinler, üzerine pek çok şerh, hâşiye ve not çalışmasını da beraberinde getirmiştir. Bu kitap, Teftâzânî’nin torunu olan Hafîdü’t-Teftâzânî Seyfeddin Ahmed b. Yahya el-Herevî’nin, dedesinin *el-Mutavvel* adlı eserine yazdığı hâşiyeyi ele alıyor. Eserin üç farklı nüshası karşılaştırılarak titiz bir inceleme sürecinden geçirilmiş, aynı zamanda hâşiye yazım.
