Gün doğarken sessizce uyanan o çocuklar, bakışlarındaki o duru masumiyetle son kez etrafa süzüldüler. Şafak, kızıla bürünmüş gökyüzünde, onların usulca doğrulup yola koyuluşlarına tanık oldu. Her adımda…
Gün doğarken sessizce uyanan o çocuklar, bakışlarındaki o duru masumiyetle son kez etrafa süzüldüler. Şafak, kızıla bürünmüş gökyüzünde, onların usulca doğrulup yola koyuluşlarına tanık oldu. Her adımda, içlerinde bir şeyler kopup giderken, yüzlerindeki gülümseme solmaya başladı. Acı mıydı, yoksa umut muydu hissettikleri? Belki de hiçbiri... Sadece o anın ağırlığı altında, varoluşlarının kırılganlığını fark edişleriydi bu. Küçük eller, büyük hayallerle doluyken, geride bıraktıkları her şey bir anda anlam kazandı. Onlar, güzellikleriyle büyülese de, aslında zamanın acımasız akışına yenik düşen çocuklardı.
