Henüz on dörtünde, çocukluğunun eşiğinde bir kız. Hayat, ona ilk yolculuğunu dayatmış; tek başına, kimsesiz, bilinmeze doğru. Kapılar kapanırken kara trenin ardında, yüreğinde isyanla karışık bir hüzün…
Henüz on dörtünde, çocukluğunun eşiğinde bir kız. Hayat, ona ilk yolculuğunu dayatmış; tek başına, kimsesiz, bilinmeze doğru. Kapılar kapanırken kara trenin ardında, yüreğinde isyanla karışık bir hüzün, kaderine küsmüş bir çocuk. Gurbet, bu küçük omuzlara ağır bir yük gibi çöküyor. Yalnızlığın soğuk rüzgârı, pencerenin ardında uzanan yollara karışıyor. Her durakta biraz daha büyüyen, her kilometrede biraz daha kaybolan bir hikâye. Asiye Yavuz’un kaleminden, sessiz çığlıkların ve umarsız adımların izini sürüyoruz.