Yağmur damlalarıyla ıslanan kâğıtlara dökülen sözcükler, kapımıza bırakılıp kayboluyor sanki. Beklediğimiz o kapı çalınmadan, rüzgâr savuruyor hepsini; yüzlerce kilometre ötedeki yüreklerin fısıltılarını…
Yağmur damlalarıyla ıslanan kâğıtlara dökülen sözcükler, kapımıza bırakılıp kayboluyor sanki. Beklediğimiz o kapı çalınmadan, rüzgâr savuruyor hepsini; yüzlerce kilometre ötedeki yüreklerin fısıltılarını. Peki, bu yaşam denen oyun hangi repliğin yanlış ezberlenmiş kopyası? Sahne tozlu, perde yok; her şey apaçık ortada. Bildiğimiz ama dile getirmediğimiz o gizemli gerçekler, sayfalar arasında dökülüvermiş. Filler tepinirken bile toz kalkmayacağını kim söyleyebilir? Aynı yerde, aynı duygularla kalmak mümkün mü? Her satır, bir soru işareti gibi duruyor karşımızda.
