Güneşin yüzünü çevirdiği anlarda, elleri mürekkeple kararmış bir kalem nasıl da içini döker. Her gün, her satırda kendi gölgesiyle hesaplaşan bir yazarın hikâyesi bu. Sözcükler, biriktirdiklerini anlatmak için…
Güneşin yüzünü çevirdiği anlarda, elleri mürekkeple kararmış bir kalem nasıl da içini döker. Her gün, her satırda kendi gölgesiyle hesaplaşan bir yazarın hikâyesi bu. Sözcükler, biriktirdiklerini anlatmak için değil, unutmak için dökülür kâğıda. Sevginin, yitirmenin, yeniden başlamanın ağırlığı altında ezilen bir yürek, sessiz çığlıklarını dizelere sığdırır. Kırık dökük cümleler, bazen en derin yaraları en sade biçimde açığa çıkarır. Acının rengini, umudun inatçı ışığını ve kaybolmanın acı tatlı hüznünü taşıyan bu kısa ama yoğun metin, okurunu kendi izlerini sürmeye davet ediyor.