Borges'in geceleri, yalnızlığın sessizliğinde erirdi. Annesinin loş odasında, maun rengindeki yatağın başucunda oturur, duvarlara anlatırdı düşlerini. Kimselere açmadığı, belki de kendinden bile gizlediği o…
Borges'in geceleri, yalnızlığın sessizliğinde erirdi. Annesinin loş odasında, maun rengindeki yatağın başucunda oturur, duvarlara anlatırdı düşlerini. Kimselere açmadığı, belki de kendinden bile gizlediği o karmaşık hayaller, bir zincirin halkaları gibi birbirine geçmişti. Her biri, uzun bir yolculuğun başlangıcıydı; birinden diğerine savrulurken, geceler boyu süren bir serüvene dönüşürdü bu düşler. Sanki zaman durur, yalnızca imgeler akardı zihninde.
