Bazen içimdeki o sessiz ozana dönüşüyorum; yılların yüküyle çatlamış sesi, büyülü sözcüklerini fısıldıyor kulağıma. Karanlık gecelerde, hüznün soğuk parmakları yüreğimi sıkıştırdığında kapıyı çalanın kim…
Bazen içimdeki o sessiz ozana dönüşüyorum; yılların yüküyle çatlamış sesi, büyülü sözcüklerini fısıldıyor kulağıma. Karanlık gecelerde, hüznün soğuk parmakları yüreğimi sıkıştırdığında kapıyı çalanın kim olduğunu çoktan biliyorum. Adı, dudaklarımdan ürkekçe dökülüveriyor. O an, kalp atışlarım bir melodi olup dökülüyor; şiirlerim, şarkılarım, içimdeki fırtınalar onunla birlikte haykırıyor. Sanki her şey, o gizemli misafirin gelişiyle anlam kazanıyor. Ruhumun derinliklerinde yankılanan bu ses, yalnızlığıma eşlik eden tek dost oluyor.