Gün ışığının son soluklarında, alacakaranlığın o ince çizgisinde saklı bir hikâye var bu sayfalarda. Ne tam aydınlık ne de keskin bir karanlık; sadece güneşin batarken bıraktığı o hüzünlü kızıllık, insanın…
Gün ışığının son soluklarında, alacakaranlığın o ince çizgisinde saklı bir hikâye var bu sayfalarda. Ne tam aydınlık ne de keskin bir karanlık; sadece güneşin batarken bıraktığı o hüzünlü kızıllık, insanın içine işleyen bir yorgunluk gibi. Rahatın, güvenin kolaycılığına sırt çevirip en derin acıların peşine düşen bir yürek anlatılıyor burada. Bekleyişin, umudun ve ansızın gelen yalnızlığın ağırlığı, dizelerde yankılanıyor. Bir haber vermeden çekip gitmek, sonra da bir sadaka niyetiyle geri dönmek... Belki de en güzel gülüşler, aslında en çok ağlatan anların ardında gizlidir. Mustafa Erkenekli’nin kaleminden dökülen bu kısa ama yoğun metin, sessizliğin içinde patlayan bir çığlık gibi.
