İnsanın dünyayı kavrayışı, dilin ve işaretlerin gizemli dansına dayanır. Sözcükler yalnızca sesler değil, zihnimizde canlanan anlamların taşıyıcısıdır. Her "gösteren", ardında bir "gösterilen"i saklar; bu bağ…
İnsanın dünyayı kavrayışı, dilin ve işaretlerin gizemli dansına dayanır. Sözcükler yalnızca sesler değil, zihnimizde canlanan anlamların taşıyıcısıdır. Her "gösteren", ardında bir "gösterilen"i saklar; bu bağ, gerçekliğin insan eliyle örüldüğünün kanıtıdır. Dışarıdaki nesneler, ancak onlara yüklediğimiz kavramlarla var olur. Tarih boyunca toplumlar, kendi kültürel kodlarını yaratarak evreni yeniden tanımlamış, somut gerçeklikten çok bu göstergeler aracılığıyla anlam üretmiştir. Doğrular sabit değil, zamana ve mekâna göre değişen uzlaşımlardır. Küreselleşen dünyada her kültür, kendi göstergeleriyle kendine özgü bir gerçeklik inşa eder. İletişimin ve anlamın temeli olan bu işaretler evreni, artık egemen güçlerin elinde şekilleniyor. İnsan, anlamlandıran varlık olarak, dış dünyayı değil, zihnindeki göstergeleri okur. Bu bakış açısı, sosyal bilimlerin de temelini oluşturur: Gerçeklik, toplumsal uzlaşıdan ibarettir.