Varoluş, insanın tek başına kurduğu bir düzen değil; başkalarının soluğuyla, zamanın izleriyle ve görünmeyen bağlarla örülmüş bir ağdır. Kimse kendi hikâyesinin mutlak sahibi olamaz, çünkü yaşam dediğimiz…
Varoluş, insanın tek başına kurduğu bir düzen değil; başkalarının soluğuyla, zamanın izleriyle ve görünmeyen bağlarla örülmüş bir ağdır. Kimse kendi hikâyesinin mutlak sahibi olamaz, çünkü yaşam dediğimiz krallık, aslında hiçbir kralın hükmedemediği bir karmaşadan ibarettir. Bu gerçeği yüzyıllar önce Shakespeare’in parmaklarıyla kumaş gibi dokumuş olan edebiyat, insanı icat edenin sadece zaman değil, aynı zamanda sanat olduğunu hatırlatır. İnsan, kendine bir yer açmak için didinirken, aslında o yeri zaten içinde taşır; tıpkı sanatın, görünmeyeni görünür kılma çabası gibi. Bilmekle olmamak arasındaki ince çizgide yürümek, bir yandan eksiklikleri tamamlamak, diğer yandan fazlalıklardan arınmak demektir. Sanatın bilgeliği, bizi olamayacağımız hayallerin esaretinden kurtarıp, olabileceğimiz gerçekliğe çağırır. Çünkü yaşam, bir icat değil, keşif yolculuğudur – ve bu yolculukta en güvenilir rehber, estetik dokunuştur.
