Arada bir sözlük karıştırmak yetmez... Yazarken konuşurken kullandığımız sözcükler, yüzyıllar öncesinden bugünlere nasıl ulaştı? Örneğin “üzüntü, üzüm, üzüşmek, üzülmek, üzüt, üzgü...” tek tek düşünülmemeli?…
Arada bir sözlük karıştırmak yetmez... Yazarken konuşurken kullandığımız sözcükler, yüzyıllar öncesinden bugünlere nasıl ulaştı? Örneğin “üzüntü, üzüm, üzüşmek, üzülmek, üzüt, üzgü...” tek tek düşünülmemeli? “Halaya gelmeyenin/ Kolu budu üzülsün” ne demek? “Kara” her zaman “siyah” mı? “Al” her zaman “kırmızı-kızıl” mı? “Öykü” Dil Devriminin ürünü mü? “Görklü” uydurma mı? 11. yüzyılda Kâşgarlı Mahmud’un sözlüğünden, Dede Korkut öykülerinden; halkın türküsünden, ilencinden, ağıdından; 14. yüzyılda Âşık Paşa’nın; 20. yüzyılda Enver Gökçe’nin, Cemal Süreya’nın, Haydar Ergülen’in şiirlerinden gülümsüyor.