Golha’nın yüzü, zamanla silinen sözlerin ve kaybolan imgelerin ardında bir iz gibi belirir. Sessizlik, anlamın özüne dönüşürken, görünümler de kendi asıllarına karışır. Acizlik ve gurur, bir ırmak gibi iç içe…
Golha’nın yüzü, zamanla silinen sözlerin ve kaybolan imgelerin ardında bir iz gibi belirir. Sessizlik, anlamın özüne dönüşürken, görünümler de kendi asıllarına karışır. Acizlik ve gurur, bir ırmak gibi iç içe akar; bu avarelik, varoluşun çıplak gerçeği olarak önünde durur. Rüyalarında ona seslen, çağrına koşarım Golha. Seni bilmek için ben varım; her gece, bir parçamı kurban eder gibi kaybederim.