Bu adamın gülüşü, dağılmış dünyamı bir anda toparlayacak kadar güçlüydü. Parçalanmış duygularımı tek bir bakışıyla onarabilirdi; nefes aldığımı hissettiren, hayata yeniden bağlayan o anlar... Ama belki de tam…
Bu adamın gülüşü, dağılmış dünyamı bir anda toparlayacak kadar güçlüydü. Parçalanmış duygularımı tek bir bakışıyla onarabilirdi; nefes aldığımı hissettiren, hayata yeniden bağlayan o anlar... Ama belki de tam da bu yüzden uzak duruyordu benden. Sevmeyi bilmeyen, sevgiye doymamış, içindeki boşluğu dolduramamış biriydi. Ben de öyle. İkimiz de yaralıydık, aynı kırgınlıkları taşıyorduk. İki kayıp ruh, birbirinde kaybolmak üzereyken, aralarına çekilen mesafeyi aşmak için ne kadar çabalasa da, o uzaklık hep oradaydı. Kimi zaman sevmek, en çok da kendinden kaçmak demekti.
