(...) "beni bağışla seni ben sandım köpüklü akışmayız daha ilk bakışmadan elle yazdığım kırmızı kınnapla düğümlü bu defterin sayfaları yarıyı geçti bak ilk sayfasında doğduğum ev memleketten kuru bir papatya…
(...) "beni bağışla seni ben sandım köpüklü akışmayız daha ilk bakışmadan elle yazdığım kırmızı kınnapla düğümlü bu defterin sayfaları yarıyı geçti bak ilk sayfasında doğduğum ev memleketten kuru bir papatya temel taşımız aynı dağdan aynı ağaçtan kirişimiz denizin dibinden gelen ömür taşımı sana verdim avuç içi kadar kundaklanmış bebeğe benzer artık adımızı saklayan o beş harf, iki hece sustu temelli bir yola çıktım “ah teşko si mene” sensizliğin açtığı yara ha bire derinler sonunu bilmediğim bir yola çıktım ölmüş babam canıma küstü ardımdan sesler: ‘gitme kal zere’ bu bitmeyen tokmak sesleri nereden geliyor işte orada / o sonsuz bir mavide boğulacaktım dünyalar seninmiş cehennemmiş senin olmadığın her yer yaşayınca anladım" (...) İsmet Arasan
