Ateş İlyas Başsoy’un kaleminden dökülenler, sıradanın ötesinde bir gerçeklik arayışının izlerini sürüyor. Her cümlesi, sanki sessiz bir patlamanın ardından dağılan parçalar gibi; ne tam anlamıyla gün ışığına…
Ateş İlyas Başsoy’un kaleminden dökülenler, sıradanın ötesinde bir gerçeklik arayışının izlerini sürüyor. Her cümlesi, sanki sessiz bir patlamanın ardından dağılan parçalar gibi; ne tam anlamıyla gün ışığına, ne de karanlığa ait. Karşısında duran boş sayfa, bir ayna işlevi görüyor: Yansıyan, kimi zaman kendi yüzünüz, kimi zaman da hiç tanımadığınız bir başkasının silueti oluyor. "Biz" dediğimiz şeyin içinde aslında "onlar"ın gölgesi var; "ben" dediğimizde ise geriye kalan, yalnızca bir yankı. Başsoy, kelimeleriyle bir girdabın ortasında duruyor; sizi de içine çekiyor. Anlatısı, Edip Cansever’in o bilindik ironisiyle buluşuyor sanki: "Kimse tutunamadı, belki de tutunmak istemedi." Bu öyküler, akademik jargonun ya da edebiyatın kuru kurallarının ötesinde, insanın içine işleyen bir sadelik taşıyor. Yazar, adeta elini uzatıp sizinle konuşuyor; ne yukarıdan bakıyor, ne de yalvarıyor. Sadece var olanı, olduğu.
