Nurbanu Kablan’ın *Giderken Şarkımı Söyle* adlı kitabı, sessizliğin ve sözün sınırlarında gezinen bir yolculuk sunuyor. Kısa ama yoğun sayfalarında, ayrılıkların, kayıpların ve geride bıraktıklarının izini…
Nurbanu Kablan’ın *Giderken Şarkımı Söyle* adlı kitabı, sessizliğin ve sözün sınırlarında gezinen bir yolculuk sunuyor. Kısa ama yoğun sayfalarında, ayrılıkların, kayıpların ve geride bıraktıklarının izini süren şiirler yer alıyor. Her dize, bir anının gölgesinde şekillenirken, okuru da kendi hatıralarının kıyısına çekiyor. Kelimeler, bazen bir fısıltı gibi kulağa çalınıyor, bazen de kopup gelen bir rüzgârın sesine dönüşüyor. Yazar, duyguları betimlerken sadelikten güç alıyor; ne fazla söz, ne eksik anlam. Her şiir, bir resmi andıran netlikte, ama aynı zamanda gizemli bir derinlik taşıyor. Kitap, kaybolan zamanın peşinde değil, onunla nasıl vedalaşılacağını sorguluyor. Belki de en güzel şarkılar, giderken söylenir – hem hüzünlü, hem umutlu. Kablan’ın dizeleri de tam olarak bunu yapıyor: Gitme vaktinin şarkısını, kendi nağmeleriyle yeniden besteliyor.
