Emeklilik, artık acele etmeyen bir yürüyüşe dönüşmüştü; zamanın yavaş akışı içinde düşünceler ağırlaşıyor, anılar canlanıyordu. Boşluğun verdiği yorgunlukla kaleme sarılmak, geçmişin tozlu raflarını…
Emeklilik, artık acele etmeyen bir yürüyüşe dönüşmüştü; zamanın yavaş akışı içinde düşünceler ağırlaşıyor, anılar canlanıyordu. Boşluğun verdiği yorgunlukla kaleme sarılmak, geçmişin tozlu raflarını karıştırmak gibiydi. Atila İrteş’in keskin ve içten satırlarında, bir zamanlar yaşanmışlıklar yeniden şekilleniyor; geçmiş, şimdi ve gelecek arasında gezintiye çıkıyoruz. Kendi hayatına dönüp bakan yazar, giderayak kendisiyle hesaplaşıyor, içindeki sesleri dinliyor. Sessiz bir köşede, geçmişin izlerini sürerken buluyoruz kendimizi; hem tanık hem de yargıç olarak.
