Şehirler sonbaharın ağır kokusuyla uyandığında, o da kapılarını araladı. Güz, sokakların değil, yüreğin derinliklerine sinmişti sanki. Her adımda tanıdık bir hüzünle karşılaşır gibi oldu; belki de bu…
Şehirler sonbaharın ağır kokusuyla uyandığında, o da kapılarını araladı. Güz, sokakların değil, yüreğin derinliklerine sinmişti sanki. Her adımda tanıdık bir hüzünle karşılaşır gibi oldu; belki de bu melankoli, kendi yansımasından başkası değildi. Kırık dökük dizeler gibi akan zaman, bir an durup soluklanmasını istedi ondan. Geldiği yer, gittiği yerden çok farklı mıydı? Yoksa her şey, içindeki o bitmeyen yolculuğun yalnızca bir durağı mıydı? Kâğıda dökülen her kelime, kaybolan bir parçanın izini sürer gibi...
