Bazıları açık yarayla dolaşır durur hayatta. Çekip alamaz hançeri saplandığı yerden. Yarayı açıp kanatan da kanı durduran da aynı hançer olunca elden pek bir şey gelmez. Ölmeyecek kadar yaşarsınız. Ta ki bir…
Bazıları açık yarayla dolaşır durur hayatta. Çekip alamaz hançeri saplandığı yerden. Yarayı açıp kanatan da kanı durduran da aynı hançer olunca elden pek bir şey gelmez. Ölmeyecek kadar yaşarsınız. Ta ki bir gün böyle yaşamanın yetmeyeceğini görene kadar. İşte o gün paldır küldür kalkar ve o kolu/hançeri çekersiniz. Bırak vatmanı feriştahı da gelse fark etmez. Durum acildir; tramvay durmalı, rahatsız olan olmalıdır. Varsın kopsun kıyamet. Ölmeyecek kadar yaşayanlar için öyküler anlatmaya devam ediyor Fatma Türk. Kabuk tutmuş bir yara gibi altını gizleyen metinlerin bir araya geldiği bu çalışmada öne çıkan bir kavramı düşünmemizi istiyor. Felçleme. Bu öyküler, batmak üzere olan bir gemide son ana kadar hayatta kalmaya çalışanlara, anlaşamayan anne babaları için evi siyah bir çizgiyle ikiye bölen çocuklara, eşiği geçemeyenlere, kabuk tutmuşlara, eğilmeden kalanlara, sessizce silinenlere, yeri dolanlara, geçip gidemeyenlere, içinden bağıranlara, birbirine değmeyenlere imdat kolunu gösteriyor.
