Sözcükler bazen zehir kadar keskin olur: söylenmez, taşınır, içine gömülür. Mehmet Girgin’in *Gelincik Günlüğü*, bu sessizliğin peşine düşüyor. Gün ışığına sarınmış gibi görünen anlar, aslında karanlığa doğru…
Sözcükler bazen zehir kadar keskin olur: söylenmez, taşınır, içine gömülür. Mehmet Girgin’in *Gelincik Günlüğü*, bu sessizliğin peşine düşüyor. Gün ışığına sarınmış gibi görünen anlar, aslında karanlığa doğru savrulan adımlardan ibaret. Sabahları uyanmak, güneşte kavrulmak, rastgele duraklarda bir şeyler alıp bırakmak... Hepsi bir yürüyüşün parçası, sonu belirsiz bir yolculuğun. Herkesin içine çekildiği, kimsenin tam olarak anlatamadığı bir gündüz düşü. Sözcükler burada zehir değil, panzehir olmaya çalışıyor; taşlara fısıldanan, kimseye sunulmayan bir itiraf gibi.
