Geçmiş pencere önlerinde her daim sulanan bir çiçektir. Kurumasın diye gözünün içi gibi bakar insan. An gelir kokusunu duyar, kendinden geçer. An gelir güzelliğine kapılır, Derin deryalara, büyülü hülyalara…
Geçmiş pencere önlerinde her daim sulanan bir çiçektir. Kurumasın diye gözünün içi gibi bakar insan. An gelir kokusunu duyar, kendinden geçer. An gelir güzelliğine kapılır, Derin deryalara, büyülü hülyalara dalar. Yokluğun yolcusu insan yok sayamaz yaşanmışlıkları. Yürürken geleceğe adım adım, Ardında kalanları da sular çiçek gibi. Sular ki, solmasın mazinin o güzel bahçesi. Ve yeşersin yeniden sevinçleri, özlemleri…