Beyaz bir koridorun içinde kaybolmuş gibi hissediyorum kendimi. Zaman, donuk bakışlarımı avuçlarında sıkıştırıp bırakmıyor; aynalar ise bana sadece parçalanmış bir yansıma sunuyor. Hayat, her geçen gün daha da…
Beyaz bir koridorun içinde kaybolmuş gibi hissediyorum kendimi. Zaman, donuk bakışlarımı avuçlarında sıkıştırıp bırakmıyor; aynalar ise bana sadece parçalanmış bir yansıma sunuyor. Hayat, her geçen gün daha da uzuyor, daha da beyazlaşıyor. O dar kapıdan geçebilmek için eriyip gittiğimi hissediyorum sanki. Her adımda biraz daha soluyor, biraz daha yok oluyorum. Geçmişin gölgesinde kaybolmuş bir ruhun hikâyesi bu; zamanın acımasız akışında unutulmaya yüz tutmuş anılar, duygular ve sessizlikler arasında savrulurken buluyor kendini. Asuman Susam’ın kaleminden çıkan bu satırlar, içimizdeki o beyaz boşluğu, o donuk bekleyişi tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor.
