Yağmur damlaları gibi düşüyor zaman; her biri bir anı, her biri bir kayıp. Geçmişin izleri silikleşirken, gelecek ürkek bir hayalet gibi sallanır önümüzde. Toprağa karışmış yapraklar misali, ödünç aldığımız…
Yağmur damlaları gibi düşüyor zaman; her biri bir anı, her biri bir kayıp. Geçmişin izleri silikleşirken, gelecek ürkek bir hayalet gibi sallanır önümüzde. Toprağa karışmış yapraklar misali, ödünç aldığımız vakitler bekletir bizi, unutturur aslında hiçbir şeyin yerli yerinde olmadığını. Işık bile yorgun, gölgelerimizle dans ederken yalnızlığımızın farkına varırız. Aynı karanlık gökyüzü altında, herkes kendi uykusunda kaybolmuş; savat ay ise sessizce fısıldar geçip giden rastlantıları. Hayat, anlam yüklediğimiz yanılsamalarla dolu bir yolculukken, aslında hiçbir şeyin kendi gölgesinde durmadığını fark etmek, belki de en büyük gerçeğimiz.
