Bu çalışmada ele alınan “çirkin”; ilk bakışta “güzel”in karşıtı olan bir kavram gibi görünse de felsefe, din ve sanat perspektiflerinden incelendiğinde son derece karmaşık, çok katmanlı ve dönüştürücü bir…
Bu çalışmada ele alınan “çirkin”; ilk bakışta “güzel”in karşıtı olan bir kavram gibi görünse de felsefe, din ve sanat perspektiflerinden incelendiğinde son derece karmaşık, çok katmanlı ve dönüştürücü bir anlam alanına sahip kavram olduğu görülecektir. Çirkin, yalnızca estetik bir yargı değil; aynı zamanda insanın varlıkla, hakikatle, kutsalla ve kendisiyle kurduğu ilişkinin bir yansımasıdır. Bu bağlamda çirkin; dışlanan, bastırılan ya da yok sayılan bir unsur olmaktan ziyade, düşüncenin ve yaratımın merkezinde yer alan kurucu bir kavram olarak değerlendirilmelidir. “Güzel” ve “çirkin” arasındaki diyalektik ilişki de yalnızca estetik bir mesele değil; aynı zamanda varoluşsal bir sorundur. Bu nedenle “çirkin”, dışlanması gereken bir “öteki” değil; anlaşılması gereken bir “öteki ben”dir. Onu anlamak, aslında kendimizi anlamanın bir başka yoludur.