Samuel Beckett, tiyatro yazarlığında sınadığı her yeni biçimde olduğu gibi, kısa oyunlarında da sınırları zorlamayı seçti. Zamanla metinleri giderek kısaldı; sanki sözün özüne ulaşmak için gereksiz her şeyi…
Samuel Beckett, tiyatro yazarlığında sınadığı her yeni biçimde olduğu gibi, kısa oyunlarında da sınırları zorlamayı seçti. Zamanla metinleri giderek kısaldı; sanki sözün özüne ulaşmak için gereksiz her şeyi bir kenara bırakıyordu. Bu mini oyunlar, adeta bir nefes alıp veriş kadar kısa, ama içlerinde taşıdıkları sessizlik kadar derin. Beckett onlara "dramatikül" adını takmıştı: hem dramın hem de küçüklüğün birleştiği, üzerinde durulmaya değer olup olmadığı bile sorgulanabilir anlar. Her biri, bir düşünce kırıntısı, bir duygu parçası ya da varoluşun o anlık çarpışması gibi. Sahnede geçen birkaç dakika, bazen saatlerce süren bir boşluğu doldurur gibi. Beckett’in bu oyunları, tiyatronun ne kadar azla ne kadar çok şey anlatabileceğinin kanıtı.
