Türk edebiyatında genellikle kısa ve yüzeysel bir başlık olarak anılan Fecr-i Âti, Cafer Şen’in bu kapsamlı çalışmasıyla farklı bir bakış açısı kazanıyor. Şen, topluluğun sadece şiir değil, hikâye, roman ve…
Türk edebiyatında genellikle kısa ve yüzeysel bir başlık olarak anılan Fecr-i Âti, Cafer Şen’in bu kapsamlı çalışmasıyla farklı bir bakış açısı kazanıyor. Şen, topluluğun sadece şiir değil, hikâye, roman ve eleştiri alanlarındaki üretimini de titizlikle ele alarak, dönemin edebî dinamiklerini ayrıntılı bir şekilde ortaya koyuyor. Fecr-i Âti Encümeni, edebiyat dünyasına bir bildiriyle adım atan ilk topluluk olarak, Türk edebiyatında yenilikçi bir duruş sergilemişti. "Sanat kişisel ve saygındır" ilkesiyle şekillenen bu hareket, bir okul olma iddiasıyla öne çıkmış, kendini net bir biçimde ifade etme çabası göstermişti. Encümen, düzenli toplantıları ve yayınlarıyla Batı’daki parnasist ve sembolist akımlarla benzerlikler taşırken, bu ekolleri yakından takip etmişti. Şen, 1909-1912 yılları arasında etkin olan topluluğun eserlerini, dönemin süreli yayınlarını ve yazarlarının ilk baskılarını merkeze alarak.
