Munzur’un serin suları gibi akan dizelerde, bir yolculuk başlıyor. Kaybolmuşluğun izini süren şair, zincirlenmiş bir geçmişin gölgesinde, türkülerle sarmalanmış bir aklın peşine düşüyor. "Bekle beni" diye…
Munzur’un serin suları gibi akan dizelerde, bir yolculuk başlıyor. Kaybolmuşluğun izini süren şair, zincirlenmiş bir geçmişin gölgesinde, türkülerle sarmalanmış bir aklın peşine düşüyor. "Bekle beni" diye fısıldarken, aslında kendi yalnızlığını da çağırıyor sanki; dağların sessizliğinde, güneşin solan renkleriyle el ele tutuşmak istiyor. Yenilmiş umutların yükü sırtında, yitik bir vatanın acısı her satırda hissediliyor. Tan vakti gelmeden önce vedalaşmak istemiyor, çünkü ayrılık, göçmen turnaların kanat sesleri gibi hüzünlü. Bu şiirler, bir nefes alışta kaybolup giden zamanın, kırık bir aynadan yansıyan yüzünü anlatıyor.