Romanın kahramanı, öfkesini bir kılıç gibi kuşanmış; şarjı hiç bitmeyen bir silah gibi çocuklara dağıtmak isterken buluyor kendini. Bıçakların tadına bakıyor, dilini paramparça eden acıyla. "Bırak artık şu…
Romanın kahramanı, öfkesini bir kılıç gibi kuşanmış; şarjı hiç bitmeyen bir silah gibi çocuklara dağıtmak isterken buluyor kendini. Bıçakların tadına bakıyor, dilini paramparça eden acıyla. "Bırak artık şu bıçağı," deseniz de dinlemiyor. Kavga onun nefesi, hayatı; tanık olmaktan öte, suç ortağı sanki. Yere düştüğünde bile ayağa kalkıyor, yeniden dövüşe tutuşuyor. Her satırında kanayan yaralar, durduramadığı anılar var. Sendeliyor, hesap soruyor, şaşırtıyor. Bir kirpi gibi dikenlerini çıkarıyor; savunuyor ama kimseyi yaklaştırmıyor. Yardım isteyenin sonunu getiriyor, yaklaşanı sınava çekiyor, huzursuzluğu dayatıyor. Bazen ona kızabilir, bu bitmeyen kavgadan bıkmış olabilirsiniz. Kanla parlayan bir hayat bu; bıraksa mı, sustursa mı hırlamalarını? Uyumak istiyor ama yatağını parçalıyor. Falçata Duası, bu ikilemin şiiri. İsyan ettiği sokakları kendi elleriyle inşa etmiş, düştüğü asfalta kendisi dökmüş..
