Leyla Salbaş’ın dizeleri, yüreğin en gizli yaralarına dokunurken zamanın ötesinden gelen bir sızıyı taşıyor. Şiirlerinde ezelden kalma bir acı var; o acı ki, ne avcıların tuzağına düşer ne de bakışların…
Leyla Salbaş’ın dizeleri, yüreğin en gizli yaralarına dokunurken zamanın ötesinden gelen bir sızıyı taşıyor. Şiirlerinde ezelden kalma bir acı var; o acı ki, ne avcıların tuzağına düşer ne de bakışların derinliğine aldanır. Ateşin külleri gibi sönmeyen közler, umman kadar engin gözler, balın tatlılığına bürünmüş hüznün izleri... Her sözcük, Kevser misali akarken dudaklardan, aslında hep aynı yarayı anlatıyor: ezelden beri kanayan, sarılsa da kapanmayan bir yara. Salbaş’ın dizeleri, bu yarayı okşarken aynı zamanda onunla dans etmeyi öğretiyor. Sessiz çığlıkların, gizli hıçkırıkların ve umutsuz aşkların izini sürüyor; her mısra, geçmişin yükünü sırtlanmış bir yüreğin iniltisi gibi. Okuyucu, bu şiirlerde kendi yaralarını bulacak, belki de ilk kez fark edecek: aslında hepimiz, ezelden yaralıyız.