Yağmur damlaları camda iz bırakırken, gidişinin ardından kaç mevsim geçti artık saymıyorum. Sonbahar rüzgârlarıyla savrulan yapraklar gibi, anılar da zamanın kıyılarına vurup geri çekiliyor. Seni düşündükçe…
Yağmur damlaları camda iz bırakırken, gidişinin ardından kaç mevsim geçti artık saymıyorum. Sonbahar rüzgârlarıyla savrulan yapraklar gibi, anılar da zamanın kıyılarına vurup geri çekiliyor. Seni düşündükçe parmaklarım tuşlarda, kalemim kâğıtta beceriksizleşiyor. Zihnimde yalnızca sen varsın; düşüncelerim, duygularım, her şey seninle dolup taşıyor. Ayrılık, sessiz bir şarkı gibi içimde yankılanırken, bu satırlar belki de kaybolan bir aşkın izlerini sürüyor. Eylülname, unutulmaya yüz tutan bir hikâyenin kırık dökük cümlelerle yeniden can bulduğu, hüzünle yoğrulmuş bir yolculuk.
