Gece yarısı, ay ışığının dokunuşuyla uyandım; gözlerine dalıp uzun uzun suskun kaldım. O an, parmaklarının değdiği yerimde saklı ne varsa, bütün acılarım, sevinçlerim, sessiz çığlıklarım bir bir yüzeye çıkıyor…
Gece yarısı, ay ışığının dokunuşuyla uyandım; gözlerine dalıp uzun uzun suskun kaldım. O an, parmaklarının değdiği yerimde saklı ne varsa, bütün acılarım, sevinçlerim, sessiz çığlıklarım bir bir yüzeye çıkıyor sanki. Bir dokunuşla açılan kapılar, içimde sakladığım her şeyi anlatıveriyor. Gözlerin, yalnızca bakmakla kalmıyor; duymayı, hissetmeyi, anlamayı da öğretiyor. Oysa ben, sadece suskunluğumla yanıt veriyorum bu çağrıya. Acıyan yerimde saklı hikâyeler, belki de hiç kimsenin duymadığı kadar gerçek.
