17. yüzyıl Osmanlı Türkçesi, dilin evriminde kritik bir dönemeçtir. Bu dönemde Türkçe, Farsçanın etkisiyle yalnızca sözcük alışverişine girmekle kalmamış, cümle yapılarında da derin izler bırakmıştır…
17. yüzyıl Osmanlı Türkçesi, dilin evriminde kritik bir dönemeçtir. Bu dönemde Türkçe, Farsçanın etkisiyle yalnızca sözcük alışverişine girmekle kalmamış, cümle yapılarında da derin izler bırakmıştır. Geleneksel dil çalışmalarında genellikle söz varlığı ve ek düzeyindeki etkileşimlere odaklanılırken, cümle kurma biçimlerindeki bu dönüşüm göz ardı edilmiştir. Öznur Durgun’un incelemesi, bu boşluğu doldurarak Türkçenin bağımlılaştırıcı bağlaçlar üzerinden Farsçadan nasıl sentaks ödünç aldığını ayrıntılı bir şekilde ortaya koyuyor. Eser, özellikle "çünkü", "eğer", "meğer", "tâ ki" gibi bağlaçların Osmanlı metinlerindeki kullanımını mercek altına alıyor. Evliya Çelebi’nin Seyahatnamesi’nden yola çıkarak, bu bağlaçların cümle içindeki işlevlerini, hiyerarşik ilişkilerini ve anlam katmanlarını çözümlüyor. Böylece, Türkçenin yalnızca kelimelerle değil, cümle yapılarıyla da komşu dillerden etkilendiği gerçeği.
