Sekiz yıl boyunca tamamlanmamış metinler, yarım bırakılmış romanlar, ertelenmiş cümleler... Avagi Denav, uzun bir suskunluğun ardından bu kez bilinmeyen bir okuyucuya sesleniyor. Henüz kim olduğunu bilmediği…
Sekiz yıl boyunca tamamlanmamış metinler, yarım bırakılmış romanlar, ertelenmiş cümleler... Avagi Denav, uzun bir suskunluğun ardından bu kez bilinmeyen bir okuyucuya sesleniyor. Henüz kim olduğunu bilmediği, belki bugüne kadar hiç karşılaşmadığı, ama bu satırları okuduğu anda onun okuyucusu hâline gelecek kişiye. Bu kitap; yazamamanın, görülme arzusunun, sanatla kurulan yaralı ilişkinin ve okura duyulan tuhaf aşkın mektubu. Bir yazarın kendi zihniyle, mesleğiyle, geçmişiyle, yarım kalmış eserleriyle ve “Hiç var olmasaydım dünyadan gerçekten bir şey eksilir miydi?” sorusuyla giriştiği açık bir hesaplaşma. Ama bu bir itiraf metni değil yalnızca. Çünkü yazar daha en başta şunu kabul ediyor: Tam anlamıyla dürüst olmak mümkün değildir. Yine de ne kadar dürüst olabiliyorsa, o kadar dürüst olmak istiyor. Bir ses kaydından doğan bu metin, konuşmanın dağınıklığını, yazının tereddüdünü ve insanın anlaşılma ihtiyacını yanında taşıyor. Okuruna yalnızca anlatmıyor; ona soru soruyor, ondan cevap bekliyor, onu kendi varlığının tanığı olmaya çağırıyor. Bu yüzden kitap bittiğinde metin susuyor. Sıra okura geliyor. Sence bu satırları “Zihinsel Engelli Joker” mi yazdı?