Evdeki anılar, bazen bir şarkıda saklıdır; dudaklardan dökülen nağmeler, yalnızlığın sessizliğini doldurur. Fakat o şarkılar bir gün başkalarının kulağına çalınırsa, artık sadece size ait olan o anlar, yabancı…
Evdeki anılar, bazen bir şarkıda saklıdır; dudaklardan dökülen nağmeler, yalnızlığın sessizliğini doldurur. Fakat o şarkılar bir gün başkalarının kulağına çalınırsa, artık sadece size ait olan o anlar, yabancı bir dokunuşla değişir. Özcan Çakır’ın *Evdekiler* romanı, bu ince çizgide geziniyor: unutulmazı koruma çabasıyla, paylaşıldığında kaybolanların hüznü arasında. Kahramanın cebinde taşıdığı mendil, belki de sadece bir metafor; tutunmak istediği her şeyin, aslında ne kadar kırılgan olduğunu gösteren. Yüz seksen sayfada, evin dört duvarı arasında yaşananları, dışarı taşan sesleri ve içerde kalan yalnızlıkları anlatıyor. Sıradan görünen bir günün, nasıl da bir ömre bedel anlara dönüşebileceğini hissettiriyor.