Cumhuriyetimizin yüzüncü yılına doğru ilerlerken, geçmişe dönüp baktığımızda, bu büyük dönüşümü anlatan eserlerin sayıca çok ama derinlikten yoksun kaldığını görüyoruz. Bağımsızlık mücadelesine dair…
Cumhuriyetimizin yüzüncü yılına doğru ilerlerken, geçmişe dönüp baktığımızda, bu büyük dönüşümü anlatan eserlerin sayıca çok ama derinlikten yoksun kaldığını görüyoruz. Bağımsızlık mücadelesine dair yazılanlar, bestelenenler, söylenenler bir yana; Cumhuriyet’in ruhunu, özünü, direncini ve sancılarını yansıtan nitelikli çalışmalar ne yazık ki eksik. "10. Yıl Marşı"nın ötesine geçemeyen, milliyetçi sloganlara sıkışmış, soyut ve yerel dokudan kopuk metinler çoğunlukta. Bu eserlerde Anadolu’nun dağları, ırmakları, sokakları yok; halkın sesi, rengi, acısı yok. Sanki devrimler yapılmamış, kurumlar kapatılmamış, darbeler yaşanmamış, aydınlar susturulmamış gibi. Oysa Cumhuriyet, sadece bir yönetim değişikliği değil; bir toplumun yeniden doğum sancısı, umudu ve hayal kırıklıklarıyla dolu bir yolculuk. Hasan Erkek’in *Eşik*’i, bu boşluğu doldurma çabasında, Cumhuriyet’in izlerini somutlaştırmaya çalışan, hamasetten.
