İnsanlık tarihi boyunca bazıları için yaşam, dayanılmaz bir yük haline gelir. Kimi anlar gelir ki her şeyi sonlandırmak, tek çözüm gibi görünür. Çoğumuz bu düşünceyi bir anlığına aklımızdan geçirsek de, adım…
İnsanlık tarihi boyunca bazıları için yaşam, dayanılmaz bir yük haline gelir. Kimi anlar gelir ki her şeyi sonlandırmak, tek çözüm gibi görünür. Çoğumuz bu düşünceyi bir anlığına aklımızdan geçirsek de, adım atmayız. Peki ya geride kalanlar? Onlar neden vazgeçmezken, bazıları bu karanlık yola sapar? İntihar, dışarıdan bakıldığında akıl almaz bir seçim gibi dursa da, içinde olan için en doğal çıkış yolu olabilir. Acıya son veren, belki de tek makul kaçış. Ama bu kararı tetikleyen ne? Ruhsal bir hastalık mı, yoksa biyolojik bir yatkınlık mı? Genlerimizde intihara eğilim mi taşıyoruz? Ya da çevresel etkenler, toplumsal baskılar bu sonu hazırlıyor mu? Bazı dönemlerde neden intihar vakaları artış gösterir, tıpkı bir salgın gibi yayılır? Psikoloji ve nörobilim, bu sorulara yanıt ararken, aslında insanın en derin yalnızlığını da anlamaya çalışıyor. Çünkü intihar, sadece bir son değil, aynı zamanda bir çığlık. Ve.
