Telefonun diğer ucundaki sessizlik, sanki gerçeği ertelemenin bir yoluymuş gibi geliyordu ona. Açsa, o anı yaşayacak; açmasa, sanki hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam edebilecekti. Psikolojide böyle bir…
Telefonun diğer ucundaki sessizlik, sanki gerçeği ertelemenin bir yoluymuş gibi geliyordu ona. Açsa, o anı yaşayacak; açmasa, sanki hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam edebilecekti. Psikolojide böyle bir sendromun adı var mıydı bilmiyordu ama içinde bulunduğu durum tam da buydu: kötü haberi duyma korkusu. Eski eşi Ayça’nın sözleri zihninde yankılanıyordu hâlâ; "Sorunlarla yüzleşmekten kaçıyorsun, hayattan korkuyorsun. Dünyanın düz bir çizgide ilerlemesini bekliyorsun, ama öyle bir yer yok." Belki de deve kuşu gibi başını kuma gömmek dediği şey, tam da buydu. Nehir kenarında durup suyun akışını izlerken, her şeyin sessizce geçip gideceğini umuyordu. Ama hayat, öyle miydi gerçekten?
