Yılların yorgunluğunu sırtlarında taşıyan ahşap evler, sessizce çökmeye hazır gibi duruyor. Kim bilir bu duvarların ardında kaç umut soldu, kaç yürek burkuldu? Gölgesinde dinlendiğimiz yaşlı ağaçlar, belki de…
Yılların yorgunluğunu sırtlarında taşıyan ahşap evler, sessizce çökmeye hazır gibi duruyor. Kim bilir bu duvarların ardında kaç umut soldu, kaç yürek burkuldu? Gölgesinde dinlendiğimiz yaşlı ağaçlar, belki de nice aşkın tanığıdır; taş sokaklar ise fısıldaşan sırlarla dolu. Köşe başlarındaki unutulmuş çeşmelerden akan su, bir zamanlar nasıl da doyumsuzca içilirdi... Şimdi ise yalnızca hatıralar, terk edilmişliğin ağırlığı altında inliyor. Geçmişin izleri, her adımda soluk alıp veriyor sanki.
