Reyhan, son nefesine doğru yürürken geride bıraktığı her şeyi yeniden tartıyor: kırgınlıkları, sevgiyi, pişmanlıkları ve en çok da Asaf’ı. Ölümün soğuk gölgesi üzerine düştüğünde, aslında hayatın anlamını o…
Reyhan, son nefesine doğru yürürken geride bıraktığı her şeyi yeniden tartıyor: kırgınlıkları, sevgiyi, pişmanlıkları ve en çok da Asaf’ı. Ölümün soğuk gölgesi üzerine düştüğünde, aslında hayatın anlamını o anlarda aradığını fark ediyor. Yıldızların ötesinde bir buluşma hayali kuruyorlar; belki de ışığı çoktan sönmüş bir yıldız gibi, varlığı hâlâ içini ısıtıyor Asaf’ın. "Beni burada bekle," diye fısıldıyor Reyhan, "ışığım seni hep bulacak." Arkasında bıraktığı acıların, sevdiklerinin ve kendisiyle yüzleşirken yaşadığı çaresizliğin ağırlığı, sayfalar boyunca hissediliyor. Ölümün kıyısında geçen bu yolculuk, bazen hıçkırıklarla, bazen sessiz bir teslimiyetle akıyor. Her kelime, geride kalanların yüreğinde nasıl bir iz bıraktığını sorgularken, okuru da kendi yaralarını sarmaya çağırıyor.